Atrakcje

Świątynia Wang Karpacz-

Kościół Wang został zbudowany na przełomie XII i XIII w. w południowej Norwegii, w miejscowości Vang, położonej nad jeziorem Wang (norw. Vangsmjösa) i stąd wywodzi się jego nazwa. Podobnych drewnianych świątyń zbudowano w tym okresie około 1000. Po dzień dzisiejszy zachowało się ich w Norwegii tylko 31 oraz jedna w Karpaczu Górnym. W XIX w. kościółek Wang okazał się za mały i wymagał kosztownej naprawy. Postanowiono go sprzedać, gdyż potrzebne były pieniądze były na spłatę pożyczki zaciągniętej na budowę nowej świątyni. Ten cenny zabytek architektury Wikingów, został zakupiony za 427 ówczesnych marek przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV, dzięki staraniom zamieszkałego w Dreźnie norweskiego malarza prof. Jana Krystiana Dahla. Po sporządzeniu dokumentacji przez królewskiego architekta, obiekt rozebrano na części i w skrzyniach przewieziono w 1841 r. statkiem do Szczecina, a następnie do Muzeum Królewskiego w Berlinie. Jednak król zrezygnował z postawienia kościoła na Wyspie Pawiej koło Berlina i zaczął szukać dla niego innego miejsca. Dzięki zabiegom hrabiny Fryderyki von Reden z Bukowca, wiosną 1842 roku przeniesiono kościółek w Karkonosze, aby mógł służyć ewangelikom mieszkającym w Karpaczu i okolicach. Daleką podróż odbył barkami rzecznymi - Odrą i 9 wozami konnymi. Miejsce pod budowę podarował hrabia Christian Leopold von Schaffgotsch z Cieplic. Jest to zbocze Czarnej Góry (885m n.p.m.), które znajduje się w połowie drogi z dolnego Karpacza na Śnieżkę. Aby uzyskać kilkaset metrów kwadratowych parceli budowlanej pod kościół, plebanię, szkołę i cmentarz, rozsadzano skały oraz wzniesiono sześciometrowy mur oporowy. Dnia 2 sierpnia 1842 r. król Fryderyk Wilhelm IV osobiście dokonał położenia kamienia węgielnego, a dwa lata później 28 lipca 1844 r. nastąpiło uroczyste otwarcie i poświęcenie kościoła w obecności króla i jego małżonki, księcia holenderskiego Fryderyka i wielu innych znanych osobistości. Z wieży tego najwyżej położonego na Śląsku kościoła po raz pierwszy rozbrzmiały dzwony. Kościół Wang został wzniesiony na wzór najlepszych przykładów skandynawskiego drewnianego budownictwa sakralnego i stanowi bezcenne dzieło dawnej sztuki nordyckiej. Zbudowano go na wzór łodzi Wikingów bez użycia gwoździ, tylko za pomocą drewnianych kołków i zaciosów. Świątynia wykonana jest z sosny norweskiej, która nasycona żywicą, wykazuje niezwykłą trwałość. Odrzwia zewnętrzne zwracają uwagę swymi półkolumnami, ozdobionymi plątaninami węży i roślin. Na kapitelach stoją stylizowane lwy, występujące w symbolicznej roli stworów strzegących bram. Zadziwiające jest to, że już w tamtych czasach, przy ubóstwie technicznych przyrządów: krzemienia, rogu i ości - można było tak misternie wystylizować ich głowy, nogi i włosy. W odróżnieniu od pozostałych zwrócone są na zewnątrz.

Muzeum zabawek (lalek)+biblioteka-

Założycielem niezwykłego muzeum w Karpaczu jest Henryk Tomaszewski znany wielu jako twórca Wrocławskiego Teatru Pantomimy. Urodził się 20 listopada 1919 roku w Poznaniu, ale swoje życie związał z Wrocławiem. Stworzył teatr, jakiego nikt przed nim i po nim nie zrealizował, Teatr Pantomimy. Jego widowiska zadziwiały choreograficznym kunsztem i plastyczną urodą. Henryk Tomaszewski opracował swój własny system pracy, indywidualne metodyęystem pracy, indywidualną i technikę. Wychował sobie mimów i widzów, nieprzyzwyczajonych do odbioru tej nieznanej w Polsce sztuki. Sam tworzył scenariusz, szukał odpowiedniej ilustracji muzycznej. Powstał teatr autorski, unikatowy, wykreowany w wyobraźni jednego twórcy. Współpracował on z najwybitniejszymi polskimi artystami – Zofią de Ines, Franciszkiem Starowieyskim, Krzysztofem Pankiewiczem, Kazimierzem Wiśniakiem. Do jego największych osiągnięć należą takie spektakle jak: „Gilgamesz”, „Odejście Fausta”, „Sen nocy listopadowej”, „Menażeria cesarzowej Filissy”, „Hamlet, ironia i żałoba”. Henryk Tomaszewski reżyserował również w teatrze dramatycznym. Do najwybitniejszych jego osiągnięć zaliczono inscenizacje dramatów Stanisława Wyspiańskiego „Protesilasa i Laodamię” w Teatrze Polskim we Wrocławiu i w teatrze im. Norwida w Jeleniej Górze (1979) oraz „Legendę” w Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze (1972) oraz prapremierowe wystawienie „Gry w zabijanego” Eugene’a Ionesco (1973) na scenie wrocławskiego Teatru Polskiego.

Muzeum Ducha Gór (Karkonoskie Tajemnice)-

Odkryj Karkonoskie Tajemnice !

W podziemiach Karkonoskich Tajemnic, zaaranżowanych przez artystów światowej sławy, poznacie legendy i przekazy, które wyrosły z karkonoskiej ziemi. Dzięki osiągnięciom współczesnych technologii, będziecie mieli okazję doświadczyć wszystkimi zmysłami magii i potęgi, która drzemie w Karkonoszach.
W siedzibie Ducha Gór, strzeżonej przez ogromną rzeźbę Władcy Karkonoszy, nie zabrakło także miejsca dla tajemniczego kostura, niezwykłego laboranta, hutników, Walończyków i wielu innych postaci, z których słyną Karkonosze. Podziemia pełne są sekretnych przejść i magicznych urządzeń.

Dlaczego Duch Gór zwany jest Liczyrzepą?
Jak stworzyć kamień filozoficzny?
Maszyna do wywoływania deszczu i magiczny bęben – czy istnieją naprawdę?
Czym jest alchemiczna Komnata Czterech Żywiołów?

Na te i wiele innych pytań, odpowiedź
odnajdziecie w Karkonoskich Tajemnicach...

Pewna podpowiedz ta w opasce to ja właśnie ja!!!

Park Bajek-

Oferta skierowana jest głównie dla gości, którzy przyjeżdżają do Karpacza ze swoimi pociechami.

Park Bajek to doskonały pomysł na spędzenie czasu na świeżym powietrzu, szczególnie przez rodziny z małymi dziećmi. Pośród leśnych ścieżek odkrywamy osiem chatek, których każda stanowi inną bajeczną opowieść. Można zobaczyć bajki: "Królowa Śniegu", "Calineczka", "Jaś i Małgosia", "Talary z gwiazd", "Żabi król", "Czerwony kapturek" ,"Śpiąca Królewna" i "Kopciuszek". Przy każdej z nich dzieci mogą rozwijać swoją wyobraźnie, poprzez słuchanie nagrań z treścią bajki, a także podziwiając wspaniale wykonane przez artystów ruchome lalki.

Magiczna kraina znajduje się w dzielnicy Wilcza Poręba. W nawiązaniu do tej nazwy oficjalną maskotką Parku Bajek jest wilk, witający gości i zapraszający do wspólnej zabawy.

Na obiekcie nie sposób się nudzić. Poza bajecznymi domkami na terenie parku znajduje się duży plac zabaw z nowoczesnymi konstrukcjami. Nawet najmłodsze dzieci mogą samodzielnie wspiąć się na szczyt miniaturowej Śnieżki i dotknąć kamiennej makiety obserwatorium meteorologicznego i schroniska, która stanowi wierną kopię oryginalnych budynków. Pod górką kolejna niespodzianka- znajduje się tam specjalny tunel, we wnętrzu którego ukryty jest "Skarb Ducha Gór" .Sporą frajdą są także gry wodne, w które można bawić się na dowolny sposób. Park spełnia także rolę edukacyjną. W specjalnej konstrukcji

umieszczono wszystkie rodzaje grzybów rosnących w naszych lasach, które oznaczono tabliczkami z nazwą.

 

Przy parku działa również letni tor zjazdowy ( Summer Tubing). Na specjalnych pontonach mogą zjeżdżać zarówno małe dzieci, jak i dorośli. Wejście do Parku dodatkowo premiowane jest darmowym zjazdem na szlaku

Dziki wodospad-

Dziki Wodospad, położony w pobliżu dolnej stacji kolei linowej na Kopę, powstał w wyniku spiętrzenia wód rzeki Łomnicy. Jest miejscem, które bardzo chętnie odwiedzają rzesze turystów oraz fotografują się na tle spadającej z kilkumetrowej wysokości wody.

Łomnica jest dziką górską rzeką, która niejednokrotnie pokazywała swoją niszczycielską siłę. W roku 1816 oberwanie chmury w górach doprowadziło do olbrzymich zniszczeń w Miłkowie i całej Kotlinie Jeleniogórskiej. Suma strat wyniosła 109 496 talarów. 28 lat później do Wielkiego Stawu zeszła potężna lawina, powodując zmiażdżenie lodu i wylew wody. Fala, powstała w wyniku tego zdarzenia, niosła ze sobą kry, wyrwane drzewa, głazy, kamienie oraz potężną ilość wody, która zniszczyła młyn wodny w Karpaczu Górnym. Początek Łomnicy znajduje się na wysokości 1407m n.p.m. Jej obszarem źródliskowym jest Wielki i Mały Staw. Łomnica charakteryzuje się ogromnym spadkiem wód (szczególnie w górnym biegu), gdzie różnica wzniesień wynosi 927 metrów (źródło 1407m n.p.m., ujście 480m n.p.m.). W miejscowości Łomnica rzeka wpada do Bobru, tworząc jej lewy dopływ.

Zlewnia Łomnicy ma powierzchnię około 118 km2, a jej długość wynosi około 19 km. Podczas intensywnych opadów deszczu i roztopów wiosennych rzeka wielokrotnie wylewała i niszczyła wszystko, co zabierała. Szczególnie tragiczna była powódź z roku 1897. Wtedy to w samym Karpaczu, Brzeziu Karkonoskim i Miłkowie jej wartki nurt porwał mnóstwo domów, uszkodził wiele kilometrów dróg. Toczone szybkim nurtem rzeki rumosz skalny i olbrzymie głazy były bezwzględne dla wszystkiego, co napotkały na swojej drodze, powodując olbrzymie straty i zniszczenia.

Ówczesne władze podjęły decyzję o wybudowaniu na Łomnicy urządzeń zapobiegających niszczycielskim skutkom działania olbrzymich mas wody i rumoszu skalnego. W latach 1910 – 1915 zbudowano zaporę przeciwrumoszową nazywaną obecnie Dzikim Wodospadem. Swoją skuteczność potwierdziła ona wraz z innymi tego typu urządzeniami w 1997 roku, kiedy to miała miejsce kolejna wielka powódź. Karpacz, dzięki wniesionym prawie sto lat temu budowlom inżynieryjnym, nie poniósł większych strat spowodowanych niszczycielską siłą Łomnicy. Teraz każdy turysta w letni dzień może wybrać się na wycieczkę do Dzikiego Wodospadu, gdzie spadająca na kamienie z kilkumetrowej wysokości zimna górska woda zapewni ochłodę w upalne dni.

Skocznia narciarska (Orlinek)-

Na przełomie XIX i XX wieku w związku z popularyzacją zimowych zawodów sportowych budowano pierwsze skocznie ze śniegu. Skoczkowie uzyskiwali na nich odległości w granicach kilkunastu, dwudziestu kilku metrów. W roku 1912 w okolicach obecnego hotelu Orlinek wzniesiono pierwszą drewnianą skocznię, na której w 1914 r. wykonano rekordowy skok na odległość 38,5 m. W roku 1932 została ona zmodernizowana, a punkt krytyczny wynosił k-45.

Po II wojnie światowej obiekt został rozebrany z powodu złego stanu technicznego. Już w 1946 roku rozpoczęto pierwsze prace budowlane pod kierunkiem Stanisława Marusarza. Ten słynny narciarz, olimpijczyk oddał pierwszy skok na nowym obiekcie 1 stycznia 1947 roku.

Co ciekawe budowana według jego wskazówek skocznia powstała bez żadnych planów i dokumentacji technicznej. Sportowiec ujawnił podczas obchodzonych w Karpaczu w roku 1991 „Dni Olimpijczyka”, że skocznia powstała: „...z głowy i doświadczeń zdobytych na skoczniach całego świata”.

Drewniana konstrukcja Orlinka nie oparła się silnie wiejącym karkonoskim wiatrom i w latach 70-tych XX wieku zapadła decyzja o przebudowie obiektu i wzniesieniu stalowej konstrukcji rozbiegu.

W 1979 roku wybudowano nową skocznię na metalowym szkielecie.

W roku 2000 Orlinek został ponownie przebudowany w związku z przygotowaniami do organizacji Mistrzostw Świata Juniorów. W tym celu za kilka milionów złotych wykonano prace ziemne w celu uzyskania punktu krytycznego k-8. Zbudowano wieżę sędziowską i trenerską, odwodniono i dośnieżono zeskok.

W Karpaczu w 2001 roku odbyły się Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym, które okazały się wielkim wydarzeniem sportowym.

Obecnie skocznia narciarska "Orlinek" o punkcie krytycznym k-85 uzyskała homologację FIS. Rekord skoczni należy do Adama Małysza, który ustanowił go podczas Mistrzostw Polski Seniorów w Skokach Narciarskich w 2004 roku, oddając skok na odległość 94,5 m. W sezonie letnim skocznia wykorzystywana jest jako centrum sportów ekstremalnych do skoków na bungee, zjazdów na linach i zorbingu oraz jako punkt widokowy.

Zapora (na Łomnicy)-

Łomnica jest jedną z najdzikszych i najniebezpieczniejszych górskich rzek Karkonoszy o długości 20 km. W górnym odcinku średni spadek wód wynosi 72 promile, w dolnym odcinku jest on siedmiokrotnie mniejszy. Już w średniowieczu jej koryto i dolinę przemierzali Walończycy w poszukiwaniu złota i kamieni szlachetnych. Jest ona bardzo kapryśna i zdradliwa. Podczas powodzi w 1897 zniszczyła wiele domów, dróg i gospodarstw rolnych, a nawet linię kolejową.

W ramach wielkiego programu przeciwpowodziowego latach 1910-1915 koryto rzeki uregulowano i obudowano na wielu odcinkach. Wzniesiono zapory przeciwrumowiskowe. Jedna z nich utworzyła malowniczy zalew oraz atrakcyjny dla turystów wodospad. Skuteczność zapory została potwierdzona podczas „Powodzi Tysiąclecia” w 1997 roku.

I jeszcze dużo ale na dziś koniec!!!